Iedere dag zat ik op de grond met mijn bordje coke en blikje bier. Ik woonde bij de vader van een vriendin en voelde alleen maar stress. Ik poetste en kookte voor hem, maar verder kwam ik nergens aan toe. Mijn leven draaide om overleven, niet om leven.
Door mijn gebruik belande ik uiteindelijk in een coma. Het moment dat ik uit de coma kwam, stond mijn hele familie rond mijn bed. Mijn zus en oudste dochter had ik al tien jaar niet gezien. Dat raakte me diep.
Mijn traject in het safe house was zwaar. In een groep leven, het programma volgen en schematherapie. Ik verbleef zeven maanden in Breda. Maar door aan mezelf te blijven werken en met hulp van andere lukte het mij om clean te blijven.
Wat ik geleerd heb? Geduld hebben, volhouden, en vooral: dat geheimen toxisch zijn. Eerlijkheid geeft stabiliteit en veiligheid. Nu ben ik clean. Ik heb mijn eigen plekje, contact met familie, en ik geniet van mijn kleinzoon. Alleen zijn vind ik nog steeds moeilijk, maar ik ben trots op hoe ver ik ben gekomen.
Mijn advies aan iedereen die in een afkickkliniek terechtkomt: pak daarna door en ga naar een safe house. Het echte werk begint pas ná de kliniek. Je gedrag, hoe je met het leven omgaat – dát is het echte probleem. En daar krijg je hulp bij. Ik ben 23 jaar verslaafd geweest. Verandering is mogelijk, maar je moet eraan blijven werken. Mij is het gelukt - en dat gun ik iedereen.