Mijn leven vóór BasicME was donker. Ik was aan het overleven in plaats van leven. Eenzaam, radeloos, emotioneel kapot en dagelijks aan het gebruiken, omdat ik niet meer wist hoe ik anders met het leven om moest gaan. Ik was moe van het vechten. Op.
Het moment dat alles veranderde, was toen ik mijn huis én relatie kwijtraakte en terug bij mijn moeder moest gaan wonen. Het ging snel bergafwaarts. Ik gebruikte dagelijks, soms zo heftig dat ik twijfelde of ik de nacht zou overleven. Ik zocht eerst hulp voor mijn omgeving, niet voor mezelf, ik dacht dat ik geen hoop meer had. Maar diep vanbinnen begon er iets te verschuiven. Dankzij de steun van mijn familie voelde ik langzaam: misschien bén ik het toch waard.
Toen ik na mijn kliniekopname in een safehouse van BasicME kwam wonen, begon mijn herstel pas echt. In dat jaar groeide ik van een onzeker meisje naar een volwassen vrouw die in zichzelf gelooft. Daarna kreeg ik nog ambulante begeleiding, wat me hielp om zelfstandig verder te gaan.
Wat mij het meest hielp bij BasicME? Het vertrouwen dat ze in mij hadden, zelfs als ik het zelf kwijt was. Ik voelde me gezien, gehoord en gesteund - altijd. Het programma, het leven met lotgenoten, de routine, bidden en mediteren. Het gaf me rust en kracht. En ik heb geleerd: ik mag er zijn, precies zoals ik ben, met álles wat ik voel.
Vandaag voel ik me vrij. Voor het eerst ben ik écht gelukkig met wie ik ben. Ik reageer niet meer vanuit pijn of angst. Ik leef.
Mijn boodschap aan jou? Geef jezelf die ene kans.
Ook jij bent het waard. Vraag om hulp. Geef je over aan het proces, ook al is het spannend. De weg is niet makkelijk, maar hij is wél mogelijk. Ik geloof in jou. En het allerbelangrijkste: vergeet nooit; jij bent het waard.